Kamiran Alî Bedirxan
Rûyê te çeleng e lêvên te gulreng
çavên te stran in lê, bê gotin û deng
çermê te spêde ye binê wî de tav
Lamên te rohelat spehî yî bê nav
Lêva te sûlava maç û ramûsan
Bi sînga te dilê min çiqas kamiran
Buhara eşq tu î, havîna hevîn
Rûj hene derman î, rûj hene birîn
Birîna xortan î armanca mêran
Navê te dengîn e qedrê te giran
Dil, can direcifin maça te agir
Tu wek bager xurt î, wek zinar û gir
Lêvên te bi gul in devê te şêrîn
Dengê te wek tîr e, maça te birîn
Lêvên te piyan in devê te şerab
Te ez kirim xulam, te ez kirim xirab
çavên xwe vedikî roj derdikevin
Pora xwe vedikî buhar dikenin
Devê xwe vedikî mirarî û gul
Goşt digire birîn û xweş dibe gul
Bê te; ji bîr dikim; zaro, bav û dê
Wek çûkên birîndar dikevim erdê
Jiyîn bi te re bext, bihn gulistan
Kulîlk î ji ax û erdê Kurdistan
Birîn... birîna te şêrîn û geş
Bê te dil tarî ye û can dibe reş
Destên te de saz im; ranên min tar in
Xulamê te bûm ez ev hezar car in
Stêr, bext, armanc tu î, av, şerab û dew
Geh rast e biken geh bi girîn derew
Ez bê te nikarim canê min têşe
Bê te sîngjar dibim jîna min êş e
Bê te ji bîr dikin zaro, bav û dê
Wek çûkên birîndar dikevim erdê
Hawar, hejmar 15, 23 çileyê Berê 1932
Anlam için kelimeye çift tıklayın (Ferheng) Anlam için kelimeye uzun basın (Ferheng)