Mihemed Ronahî

Xwezila miskînê heramê mêrê te bimira kevna jina min li ser da em ê biçûna welatê xerîb û xerîbîstanê bila bi kesekî em nas nekirina min ê çend rojeka ji qehra dilê rezîl ji te re bigota xweşîkê, te ji min re bigota bira şeva nîvê şevê li ser cî û yataxê rûniştina gilî gazîncê dilê rezîl pev bikira (Şakiro) Evîn şoreş e di dil de Dil şoreşgerekî birîndar Her bihar ji nû ve Diguherîne kirasê xwe Mîna marekî zexel Ji nû ve şîn dike birînên xwe Lewma pîr nabe Her tim çardeh salî ye evîn Lewma hê jî Keweke gozel e Li ber deriyê te Dilê min ê çardeh salî Avên “şetên şerbetî” Vedixwe her sibeh Ji mistên te 2 Yara min Neyara min Bermaliya qesra min a belûrî Niha Tu bi heft aran evîndar Ez bi heft kêran birîndar De ka bêje Niha tu ji bo kîjan “kotî heramê mêran “ Badidî biskên xwe yên zêrîn Ji bo kîjan bêbavî kil dikî Cavên xwe yên Dêrsimî 3 Ez kalexortekî porgij im êdî Bi hespên kumêt dibihurim Ji quntarên salên xapînok Barê heqîba min : wêneyekî kevn Kûr vedişêrim di talfeya naşîtiya xwe de. Mîna zarokê ku pîneyên xwe Veşêre ji hevalên xwe Ey xwîşka bêdengiya min Cotek navnîşanên wendayî ne niha Tîrêjên çavên te yên keskokî Tên li seherên sibehên min dixim Min şiyar dikin her sibeh Bi xewnên reşqetranî Ji hemêza yeke biyanî 4 Ax yara min Neyara min Bermaliya qesra min a belûrî Ka bêje Kîjan sêrbazê girêda devê me Kîjan kafirbavî nifir kir li me Min beybûnên Biharên porhinekirî Kom kirin ji te re Ji zozanên hênik Û ji çendik û çend Bêrîvanan pirsî navê te Ji çendik û çend sosinan bêhna te Bûm destbirakê pezkoviyan Bûm rêhevalê kurmoriyan Bi refê kewan re firiyam Bi xezalan re geriyam Giriyam Giriyam Li te geriyam Lê ji te negeriyam 01/09/2008 AMED