Seydayê Tîrêj

Gulê rabe bihar e, biçin geşt û seyranê Vîngeha dost û yar e, li çiyayê Kurdistanê Fistankî taze heftreng, bi xemla zer Mîtanî Li xwek ji cawê Erjeng,didrûn bi neqşê Manî Bi ser zilfan de berde, hibriya hevremêşî Kofyê li ser girêde, bi gulabend û rêşî Li hev bipêçne zendan, herin deşta Rewanê Em herne şehr û gundan, bajarê Mûş û wanê Ji xwe carek binêrin, li mêrg û dehl û baxan Mîh û berx tev diçêrin, gul bişkivîn di şaxan Li rûbar û zinara, sura bayê siba tê Direqsin gulyê dara, bi govend û sema tê Dengê quling û qazan, xweş tên li jorê banî Bilbil didin awazan, xumxum in cok û kanî Wekî Tîrêj dibêje, xwezî timî bihar ba Nemana ev kul û xem, umir tim çarde sal ba