Seydayê Tîrêj
Nazikê min dît ji bircê hate der, wek afîtab
Sed hezar tîr wê ji çavan dane dil, kir wek kebab
Rengê Rustem hate meydanê, bi şûr û gurz û rem
Dil ji ber tenha şikestî, wek şahê Efrasiyab
Ez li meydanê ketim bê hiş, li ser xakê zemîn
şehr û bajarê dil û can, mane wêran û xirab
Ez li wê çola evînê, mame bê hêvî û han
Ku ji dûr leylan û rewrewkê dibînim rengê ab
Ku Gelawêj û Sipehrî, derketin ji hêla reş
Wa nihan bûn ew ji bala, kadiz û ew mahîtab
Bax û bexçên dil hemî hişk bûn,gul û çîçek weşîn
Ew bihara kesk û şîn, lê bûye wek tîrmeh û ab
Mirxê dil ma mest û dîn, ku çû ji dest baxê gulan
Hêstirê çavan rewanin, her wekî Xabûr û Zab
Piştî ku têda dixwendin, bilbil û şalûr û mirx
Lê îro tê de dixwînin, bûm û kund û sed xurab
Ey perîzadê qe bes ke, qehr û vê azeriyê
Ma te dil pola ye, nadî min tu bersîv û cewab
Va ji ber nal û girî Tîrêj, bi xwe deng jê bilî
Hêstirê çavan ji wî re, bûne wek av û şerab
Anlam için kelimeye çift tıklayın (Ferheng) Anlam için kelimeye uzun basın (Ferheng)