Qedrî Can
Ew perdeya reş tarî,
Ko ji şevên reş diyarî,
Min...
Ji rûyê xwe kişand..
Li ber çavê xwe çirand..
û avêt..
Avêt paş sed çiyayî..
Nava hezar deryay..
Min, gemara guhê xwe bi zemzemeke nûh şûş;
û mîqrobên canê xwe bi dermanekî nûh kuşt..
* * *
Ew zingara di mejî,
Ko mejyê min dimijî
Min....
Bi kêrikê xeritand
û bi agir şewitand
û paqijkir...
Paqij kir jê serê xwe
Min avêt ji derê xwe
* * *
...............
...............
* * *
Êdî......
Bi dîtina xwe,
û bi bihîstina xwe..
Bi vîna xwe û bi mejî
Bi rêve-çûna xwe jî
Ez bûm însanekî nû, piresteşê olek nû,
û di bajarê dil de min ava kir holek nû..
şam; 25.5.2944
(Ronahî, hejmar; 26, sal; 1944, Rû; 17)
*Ev helbesta Qedrî Can, weke helbesta kurdî ya nûjen a yekem tê qedbûlkirin. Bi vê helbestê re helbesta kurdî ji helbesta klasîk gava xwe avêtiye helbesta nûjen.
Anlam için kelimeye çift tıklayın (Ferheng) Anlam için kelimeye uzun basın (Ferheng)