Mîtan Şareza

"Dema ku ba bi qiloçên xwe, darhêvîya min bihejîne, gîyanên min li ber seqeman tîştîşî dibe û digindire, xapşevên utopîk ên ji maçên gezoyan, bo xewnên şûm." Dema ku ez xwe ji ezmanê helbestê ê heftemîn bi şerpezeyî biavêjim Dijene çend geremolîyên ku di kolosan de asoyê diteriqîne Dîdarîyên min di sêdarên warê kefensoran de wekî hebên tizbîyê ji hev du belawela dibe Ji ketina xwe mazûban û pir bijan im Pê re, wekî bayekî nerm li avê dilûsim Lê, dengê min ji gulên çilmisî tê bihîstin û bê payîz Pelekî nahêlim Nikarim bihêlim li ser çiqlên xwe yên ji xemilandina biharan re Dema ku ez xwe ji ezmanê helbestê ê heftemîn bi şerpezeyî biavêjim Wekî gola baranê bê zayîn, di meşa şolîbûna xwe de ramanên xemdarîyên min, xwe digihîne rawestgehên rerîşteyên jinebî ên ne markirî, ji destên xwedayên tolaz û her bêjîyên ewran, xeman li min difûrîne