Ferhadê Içmo

Iro serî saxiye Sibe qîr û gaziye kula dilê her yekî li vê jînê nêvciye guhned zêr û dolara bibîn rewşa itara jiyan pelek roniye bi kulîlkên bihara bihar bihara dile ne nêrgiz û sorgule bihar tê wek her cara lê dilê me bi kule kula dil bê dermane dermanê rast viyane ê dilê wî bi kul be kulîlk jêve xuyane xuyane gul û kulîlk li pêş çava her kêlîk me ji dest xwe berdane çi ji dûr û çi nêzîk nêzîk ji me bi dûr ket em şiyar bûn xewn raket ew hêviya hîn çêlîk ji hêlîna xwe derket derket xwe berda ezman kund û qertel lê civyan hêvî ji jor hate xwar bask û serî l’hev geryan hêvî tenê ne bese ê bê dost be ne kese ê bê war û bê yar be li ba xwedê terese hêv’yê biçîn nebêj tew guh ned pirsa hek û lew ê ji sibê bitirse naghêje gula bedew hêvî gule sed car ax xebat ave emin ax bik û bispêr ê li jor danwa li ser werîs rax raste werîs zirave tu bi hiş û bi çave xelk ji heyvê derbasbûn lê dewla te bê ave dewl bi pîna xemilî tîş û perçe bûn gulî li ser rez û werzên hev em tevde bûne kullî di werz nema yek dendik darên rez jî bûn textik piştî wan rez û werza em bûne şîva beytik hinek şîvin hin paşîv li nav hev ket zêr û zîv sitûna me hate xwar ji ber kurmê Nîv Bi Nîv Nîv bi Bîv ka çi bende rêzanê wê lewende geh li vir û geh li wir tim rêwî û revende revendekî bê zozan di xwaryê de xweş hozan Eflatûnê kurdaye li ba wî kesê nezan zanebûna bê behwer zuha dike şaxên ter dûre ji vê rêza reş kesê bi bîr û perwer kesê Perwer li pêşe berê wîna li kêşe ji nav lêvên axîna kul û derda dikêşe kul û derdê me yekin birîna kevn venekin dara bav û bapîra ji binîde jênekin jêkin şaxê hişk û zer donê gazê berdin ser arî ji wî çêtire heger rokê negre ber yê bê ber be li jînê sebtê dispêre înê çendî rind û ciwan be ne hêjaye nerînê biner li rewşa hingê bûye nîşana cengê her yek xwezya xwe tîne bi wê naz û çelengê çelegî qet ne rehe por bi meqes û şehe çendî tengî dûm bike dawya şevê Sibehe sibeh kanya hêvyaye tişt di tûrik nemaye heger çê be peyva min ji yezdan ve xuyaye bi hêvîme ji yezdan me dûr nexe ji kerwan kulmek ax ew bide me li ser xakê Kurdistan ro ket zerkê bû êvar zivistanek rût û sar dawya not û pêncaye malik va bûn sed û çar. 28.12.1995 *Kovara Jîn, hj: 33, 1999, şam.