Ferhadê Içmo

(Ev helbest, diyariye ji bo: hersê endamên perlemanê: Kemal Derwîş, Ebdul Hemîd Derwîş û Fû’ad Elîko di gel rêz û silavê min.) Emê bibin yek, ji bo hêsrên we, do bû we digot ji pişta masa, we bi peymana, çav û dil disot beyara kevnar bi gîsnê hêvya, li rû we ajot piştî zozana, we em avêtin, xakê dûz û kort Do bû we digot: emê avakin, lûs û hêlîna li ber pencera, emê biçînin, gul û nesrîna ji ser lêvên we, em bavêjin sazên nalîna sozên biharî, bûn sedqa serê germa havîna We em kirin gog,li ber kaşiwê, hov û qeşmera kes me nabîne, dûrî hêsirên, êş û kesera di çerxê bîsta,em man perîşan, dûrî şehera perwan direvin, îro ji sawa, dêmên porzera hin ji we heyvin,hin ji we rokin, gernasin bi dev roja cirîdê, weke pilinga, xurtirin ji hev nayê bîra we, doza yekîtye, berî danê şev em ji xebatê, tenê nasdikin, niç û na û rev Beydeqên xelkê, bi pêşde diçin, dikin bibin mîr lê beydeqên me, ji hev belane, tev bûne nêçîr em tev kevanin, jîr û rêzanin, kes xwe nake tîr hîn jî li şerin, rex û hespên me, bê şah û wezîr Heger gemyên me, nekevin sînga, mertalên pêla tîş û perçên xwe, heger em nedin ber çivên kêla weke birûska, dengê me neghê, sînorên êla wê tim xemgînbe,qehremanê Kurd li paşya têla Kî bi nivişta, hingiv derdixe, ji zik kewara bê berf û baran,kengî geşdibin, gulên bihara şîva guraye, berxê hêlayî, li şûna wara tev pîr û jîrin, lê kes guh nade, qîr û hewara destê bi tenê, li çebka naxe, hilnake êşa gula bi tenê, dibe hêlîna, kêzik û mêşa çavê li derya, tu car têrnaxwe, ji xêr û bêşa naghê doza xwe, ê ku bi kulma, here dirêşa Ma em nabînin, kanî çi dibe, li nava cîhan. piştî çil salî, waye bûne yek, du tîşên ELMAN. ji bo yekîtyê, kes lê napirse, buha û erzan. tenê şûrê kurd, maye rizyayî di nava kalan. 20.11.1990 *Kovara Gelawêj, hj: 21, 1991, Qamişlo