Can Bapîr

şeva çûyî hatim ber dergehê mala we zivistan bû qamçiyên sermê li laş xaç dirist dikirin. Li rex pêpêlkan rûniştim. Nizanim min xwe bi sermê dipêça lê bi çaverêya te? Tu ji malê derketî bi kirasê xweyî sipî wekî heyv ji dîlbûna ewran rêzgar bibe, û bi ser min de xwar bû ye Te nanek dirêjî min kir ji te bê ku ez parsekim te nizanîbû ku ev zivistana deha ye di herdu çavên te de parsa evînê dikim lê yarê…